Józef Jan Głogowski
Czas córek
od 15 grudnia 2009
do 12 lutego 2009

(ur.1893 – zm.1969)

Do historii Józef Głogowski przeszedł jako fotograf eksperymentalnych działań Witkacego, jego twórczość własna, piktorialna, jest dopiero odkrywana. Z zawodu był inżynierem górnictwa naftowego, kierownikiem kopalni naftowych w Borysławiu w woj. lwowskim. Fotografią zajmował się amatorsko. W jego pracach można rozpoznać doskonałe opanowanie technik fotograficznych. Ich zastosowanie wykracza poza amatorskie użycie fotografii w tworzeniu rodzinnego albumu, jest także oryginalnym przykładem dominującej w latach 20tych XX wieku w Polsce konwencji piktorialnej. 

Od drugiej połowy lat 20., kiedy to – z powodów zdrowotnych –  wraz z żoną i dwiema córkami przeniósł się do Zakopanego, tworzył pełne uroku portrety i sceny przedstawiające rodzinę oraz osoby z bliskiego otoczenia. Przeważają wśród nich wizerunki obu córek. Wykonane w technikach szlachetnych stylizowane sceny i studia portretowe to zarazem osobisty zapis dojrzewania dziewcząt.

W twórczości Józefa Głogowskiego dużą rolę odegrały kontakty z artystami, pod wpływem których powstały portrety zawierające elementy inscenizacji i eksperymentu. Fotograf utrzymywał znajomość z rzeźbiarzem Augustem Zamoyskim i jego żoną - tancerką Ritą Sacchetto, tworzącą m.in. spektakle futurystyczne. Głogowski zrealizował w tym czasie „wschodnie” portrety żony i córek, pozujących w pożyczonych od artystki strojach bizantyjskich księżniczek (m.in. Infantka Zofia (1927). Seria portretów nawiązuje jeszcze do dziewiętnastowiecznych stylizacji orientalnych. Jednak w zestawieniu z późniejszymi przedstawieniami córek, w których podobne do siebie twarze dziewcząt funkcjonują niczym zwielokrotnione wizerunki, staje się zapowiedzią współpracy Głogowskiego ze Stanisławem Ignacym Witkiewiczem (Witkacym), pisarzem, filozofem i malarzem.

Od 1931 roku, Głogowski wykonywał ekspresyjne portrety Witkacego. Wieloletnia przyjaźń zaowocowała powstaniem serii ujęć teatru mimicznego wykonanych aparatem małoobrazkowym, w których Witkacy eksperymentował z własnym wizerunkiem, ujawniając za pomocą przerysowania i inscenizacji konwencje mieszczańskiego portretu. Fotograf dokumentował także życiowy teatr artysty – improwizowane sceny, absurdalne sytuacje, działania zapowiadające nowoczesny performance, w który czasem bywała włączona rodzina Głogowskich. Jego twórczość jest symptomatyczna dla okresu 20-lecia międzywojennego gdyż spotykają się w niej dwie koncepcje  fotografii artystycznej – odchodząca, piktorialna i nowa, modernistyczna, oparta na specyfice medium.

10.01.2012 14:45:29

1
loading image...

Czas córek
1927
brom, sepia
29,9 × 39,8 cm
11